Adres strony może przetrwać dłużej niż jej wygląd. Ludzie zapisują go w zakładkach, przesyłają w wiadomościach i umieszczają w prezentacjach. Zmiana nazwy sekcji to zatem coś więcej niż uporządkowanie URL-a. Oznacza odpowiedzialność wobec osoby korzystającej ze starego linku: nadal powinna trafić do informacji, których oczekuje. Proponujemy zacząć od niewielkiej mapy treści, a nie od ustawień serwera.
Najpierw zapytaj, czy adres musi się zmienić
Nowa nazwa usługi nie wymaga automatycznie nowego URL-a. Być może wystarczy zaktualizować nagłówek, wyjaśnienie i nawigację, zachowując przydatny dotychczasowy adres. Gdy strony są łączone, przenoszone do innej sekcji lub szerzej reorganizowane, zapisz powód. To rozróżnienie oddziela konieczną zmianę od kosmetycznej redakcji, która generuje dodatkową pracę.
Przed wprowadzeniem zmian zachowaj listę obecnych adresów. Przy każdym odpowiedz na proste pytanie: co odwiedzający spodziewa się tutaj znaleźć? Strona kursu może wyjaśniać program; strona usługi może opisywać proces; artykuł może odpowiadać na konkretne pytanie. Wybieraj adres docelowy na podstawie tego oczekiwania, zamiast dopasowywać kilka słów w tytułach.
Każdej starej ścieżce przypisz sensowny cel
Praktyczna mapa potrzebuje tylko czterech kolumn: stary adres, nowy adres, powód zmiany i osoba odpowiedzialna za sprawdzenie. Kilka stron nie wymaga rozbudowanego systemu. Ważne, by ktoś inny niż pierwotny redaktor mógł później zrozumieć i zweryfikować decyzję.
Wyobraź sobie połączenie dwóch poradników o przygotowaniu fotografii w jeden obszerny artykuł. Połączony poradnik może być odpowiednim celem obu starych linków, jeśli rzeczywiście odpowiada na związane z nimi pytania. Strona główna nie jest równoważnym zamiennikiem tylko dlatego, że istnieje. Gdy nie ma użytecznego następcy, podejmij świadomą decyzję redakcyjną zamiast po cichu odsyłać wszystkich na początek.
Ustal, czy przeniesienie jest trwałe
Google rozróżnia przekierowania trwałe, w tym 301 i 308, oraz tymczasowe, w tym 302 i 307. Wybierz je zgodnie z rzeczywistym zamiarem: czy ten adres jest zastępowany na stałe, czy stara ścieżka powróci? Implementacja zależy od platformy. Nie wybieraj statusu tylko dlatego, że pojawia się w zapożyczonym przykładzie konfiguracji.
Formularze, płatności i inne działania wymagają osobnej uwagi. MDN opisuje różnice w zachowywaniu metody żądania przez przekierowania. Reguły odpowiedniej do czytania artykułu nie należy bez zastanowienia stosować do przesyłania danych. Poproś programistę o sprawdzenie rzeczywistej interakcji, a nie tylko strony, która akurat poprawnie się otwiera.
Usuń zbędne przystanki po drodze
Po kilku przebudowach stary adres może prowadzić do adresu pośredniego, zanim dotrze do obecnej strony. Zapisz ostateczny cel bezpośrednio w mapie redakcyjnej. Dzięki temu łatwiej wyjaśnić ścieżkę i zauważyć błędy. Sprawdź także pętle, w których adresy wielokrotnie odsyłają odwiedzającego do siebie nawzajem.
Przejrzyj menu, karty, przyciski i linki w artykułach, aby wskazywały bezpośrednio aktualne strony. Sprawdź również odwołania kanoniczne, odpowiedniki językowe i mapę witryny. Przekierowania wspierają starsze punkty wejścia; nie powinny zastępować utrzymywania nawigacji, którą witryna udostępnia dzisiaj.
Sprawdzaj całą drogę, nie tylko otwartą kartę
Dla każdej przeniesionej strony otwórz stary adres, zapisz rzeczywisty adres końcowy i porównaj treść z pierwotnym celem. Sprawdź język, ważne sekcje, obrazy i główne działanie. Zachowaj datę i ewentualne wyjątki w dokumentacji weryfikacji. Działające przekierowanie nie gwarantuje indeksowania, pozycji ani ruchu.
Jeśli treść rzeczywiście zniknęła, pomocna strona 404 odpowiada na inną potrzebę. Aby wyjaśnić nową drogę, zanim ktoś nią podąży, przejrzyj treść linków. Dobre przeniesienie zachowuje więcej niż klikalny adres: szanuje pytanie, które sprowadziło tam odwiedzającego.