Najpierw znaczenie, potem paleta
Zielona kropka może oznaczać dostępność, zakończenie albo zaznaczenie. Projektant zna własną konwencję, ale odbiorca nie musi jej odgadnąć. Zanim dobierzemy barwy, zapiszmy, jaką informację przekazuje dany stan i jaki powinien być następny krok. Kolor dekoracyjny może budować nastrój bez dodatkowego objaśnienia. Jeżeli jednak wskazuje działanie, błąd lub ważną różnicę, potrzebny jest również inny czytelny sygnał. Dzięki temu paleta wspiera komunikat, zamiast przejmować całą odpowiedzialność za jego zrozumienie.
Status powinien mieć nazwę
W zestawieniu zgłoszeń słowa „W trakcie”, „Uzupełnij dane” i „Wysłano” są bardziej jednoznaczne niż trzy kolorowe punkty. Powtarzalny symbol może ułatwić skanowanie listy, ale nieznana ikona również wymaga wyjaśnienia. Używajmy tych samych nazw na karcie, w szczegółach i w potwierdzeniu. Zaznaczenie warto pokazać znakiem wyboru, a nie tylko innym tłem. Instrukcja powinna odwoływać się do nazwy przycisku: „Wybierz Zapisz”, nie „Naciśnij niebieski przycisk”.
Błąd ma pomagać w poprawie
Czerwona ramka nie mówi, co trzeba zmienić. Przy polu dodajmy konkretną podpowiedź, na przykład „Wpisz pełny adres e-mail”. Zachowajmy poprawnie podane informacje, aby użytkownik nie powtarzał niepotrzebnie pracy. W kodzie powiążmy komunikat z polem i udostępnijmy jego nieprawidłowy stan technologiom asystującym. Informacja programowa nie zastępuje jednak tekstu widocznego na ekranie. Osoba nierozróżniająca niektórych barw nie musi korzystać z czytnika ekranu, żeby potrzebować jasnego wyjaśnienia.
Wykres wymaga czytelnych powiązań
Dwie serie danych można rozróżnić nazwami umieszczonymi przy liniach oraz, gdy to pomaga, innymi znacznikami lub stylem kreski. Sama legenda z kolorowymi kwadratami nadal zmusza do rozpoznawania barw. Sprawdźmy, czy etykieta jednoznacznie wskazuje właściwą serię również na małym ekranie. Jeżeli dane są potrzebne do podjęcia decyzji, uzupełnijmy wykres dostępną tabelą lub sensownym podsumowaniem. Nie mnożmy jednak wzorów i ozdobników tak bardzo, żeby utrudniały zauważenie rzeczywistych różnic.
Kontrast i znaczenie to różne pytania
Kryterium WCAG 1.4.1 dotyczy przekazywania informacji wyłącznie kolorem. Kontrast elementów nietekstowych sprawdza się osobno. Wyraźny znacznik może nadal nie tłumaczyć, czy rezerwacja została potwierdzona. Z kolei trafna etykieta może być trudna do odczytania na źle dobranym tle. Oceńmy oddzielnie zrozumiałość komunikatu, jego widoczność oraz sposób udostępnienia stanu w kodzie. Samo dodanie ikony nie oznacza, że cały interfejs spełnia wymagania dostępności.
Sprawdźmy zadanie od początku do końca
Przejdźmy przez pusty formularz, błąd i poprawne potwierdzenie. Czy bez rozpoznawania kolorów nadal wiadomo, co poprawić i co się wydarzyło? Podgląd w skali szarości jest przydatnym sygnałem ostrzegawczym, lecz nie odtwarza wszystkich sposobów widzenia i nie stanowi dowodu zgodności. Uzupełnijmy go pomiarami kontrastu, obsługą klawiatury oraz kontrolą dostępnych stanów. Na koniec zapiszmy w dokumentacji komponentów przyjęte nazwy, symbole i zachowania. To ograniczy ryzyko, że następny ekran ponownie przekaże ważną informację tylko zmianą koloru.